Geçtiğimiz gün tasarım yaklaşımı üzerine yaptığım bir atölye çalışmasında, beni düşündüren bir şey oldu. Yaratıcılık ve yaratma cesaretini konuştuğumuz sırada katılımcılardan biri ilkokula giden kızı ve öğretmeni arasında geçen diyaloğu paylaştı. Özetle; küçük kız yazı yazarken ‘’i’’ harflerinin üzerine nokta yerine kalp çiziyormuş. Öğretmen de onu düzeltmiş(!) Kalp yapmamalısın, nokta koymalısın demiş. Ah bu -meli, -malı ile biten cümleler🫠 Artık küçük kız okulun müfredat kurallarına uyarak, kalp yerine nokta koyuyor. Hikaye burada bitiyor. Bu küçük kızın annesi hikayeyi anlattıktan sonra dedi ki; yıllarca bu yaratıcılıkları kalıba sokup, bir şekilde standartlaştırıyoruz. Sonra da yetişkin halimizle ‘nasıl yaratıcı oluruz?’un peşine düşüyoruz. Bu konu üzerine çalışan, keşfeden ve kendi üzerinde deneyen biri olarak edindiğim bilgi ve tecrübeleri paylaşmayı kıymetli buluyorum. Arada tekrar izlediğim bazı filmler var. JOY da onlardan biri. Bu konuda söylemek istediklerimle de örtü...