Een nieuw jaar waarin mijn verhaal naar buiten gaat komen. De reden waarom ik doe wat ik doe. Ik mocht het afgelopen jaar in de bibliotheek van de universiteitutrecht een deel van mijn docuserie opnemen. De plek waar ik 19 jaar geleden studeerde, nog vertrouwen had in het systeem, in het recht, in gelijkheid en vooral in vooruitgang geloofde. Ik was toen al een dollemina2025, ook toen het nog niet of niet meer hip was. Gelukkig zijn ze weer herrezen, want het is harder nodig dan ooit. Nooit gedacht dat ik hier zou terugkeren om een documentaireserie te maken over twee mensenrechtenzaken. Net als dat ik nooit had gedacht terug te keren naar Groningen. Dat ik tweemaal in mijn carrière gediscrimineerd zou worden. Om mijn geslacht. Om mijn vrouw zijn. Over verboden onderscheid op basis van geslacht. Over wat er gebeurt met intellectuele, mondige vrouwen die weigeren zich kleiner te maken of zwijgend toe te kijken. Toen ik hier studeerde dacht ik: vrouwenrechten zijn nu toch wel vanze...