Bazen insanlar şunu söyler: “Yıllarca bunu istedim… oldu ama içim kıpırdamadı.” Sonradan gelen mutluluğun çok da zevk vermemesi aslında psikolojik olarak çok anlaşılır bir durum. Çünkü mutluluk sadece “elde etmekle” ilgili değildir. Mutluluk; beklerken kurduğun hayalle, çekerken taşıdığın umutla ve o süreçte hissettiğin canlılıkla da ilgilidir. Eğer bir şeye ulaşana kadar çok yorulduysan, çok kırıldıysan ya da o süreçte kendinden çok şey kaybettiysen, hedef gerçekleştiğinde beden ve zihin artık o sevinci hissedecek enerjiyi bulamayabilir. Buna bazen “duygusal tükenmişlik” eşlik eder. Uzun süre stres altında kalan bir zihin, kendini korumak için duyguları kısar. Üzüntüyü azalttığı gibi coşkuyu da azaltır. Yani mesele mutluluğun değersiz olması değil; sinir sisteminin artık temkinli olmasıdır. Bir başka boyutu da şu: İnsan bazı mutlulukları zamanında yaşayamazsa, içinde bir yas oluşur. “Keşke o zaman olsaydı” duygusu, “şimdi oldu ama geç kaldı” hissiyle karışır. O yüzden sevinç saf kalma...