Birçok insan hayatının bir döneminde tarif etmekte zorlandığı bir boşluk hissi yaşar. Her şey normal görünür; iş vardır, insanlar vardır, günlük hayat devam eder ama insanın içinde anlamlandıramadığı bir eksiklik dolaşır. Sanki ruhunun bir parçası sessizce kaybolmuş gibi. Bu boşluk çoğu zaman dışarıdan fark edilmez çünkü insan yaşamaya devam eder, gülmeye devam eder, hatta bazen çok güçlü görünür. Ama iç dünyasında tarif edilmesi zor bir sessizlik vardır. Psikolojik olarak bu boşluk çoğu zaman insanın kendisiyle kuramadığı bağdan doğar. İnsan yıllarca başkalarını mutlu etmeye çalışırken kendi duygularını görmezden gelebilir. Kendi ihtiyaçlarını erteleyebilir. Kendi yaralarını bastırabilir. Zamanla insan kendine yabancılaşır ve bu yabancılaşma içte bir boşluk hissi yaratır. Bazen bu boşluk sevgisizlikten gelir, bazen anlaşılmamış olmaktan, bazen de insanın kendi hayatını yaşamıyor olmasından. İnsan kendine ait olmayan bir hayatı yaşadığında ruhu bunu sessizce fark eder. İşte o zaman içt...