Çocuklar istediklerini giymek istediklerinde aslında sadece kıyafet seçmezler, kim olduklarını denerler. “Ben bunu giymek istiyorum” cümlesi çoğu zaman bir inat değil, küçük bir kimlik provasıdır. Çocuk için kıyafet seçimi özerklik alanıdır. Gün içinde ne yiyeceğine, ne zaman uyuyacağına, nereye gideceğine büyükler karar verir. Kıyafet ise “Bu benim alanım” diyebildiği nadir yerlerden biridir. Bu alanı tamamen elinden almak çocuğu ya fazla pasif ya da fazla isyankâr yapabilir. Bugün kış çizmesiyle yazlık tişört giymesi bir karakter sorunu değil, deney yapmasıdır. Deney yapan çocuk kendini keşfeder. Renklerle, desenlerle, kombinlerle “Ben buyum” demeyi öğrenir. Her direniş disiplinsizlik değildir. Bazı direnişler sağlıklı sınır gelişimidir. Çocuk küçükken “Ben böyle istiyorum” diyebiliyorsa ileride de “Hayır” demeyi öğrenir. Elbette sınır olmayacak demiyorum. Hava eksi derecedeyse sandaletle çıkmasına izin vermek özgürlük değil ihmaldir. Ama iki kazak arasında seçim yapmasına izin verme...