Ekran bağımlılığı sadece teknolojiyle ilgili bir mesele değildir, aynı zamanda duygusal düzenleme meselesidir. Telefon, tablet ya da oyun ekranı çocuk ve yetişkin için hızlı bir ödül sistemine dönüşür. Beyin sürekli kısa süreli haz veren dopamin akışına alışır. Video değişir, oyun ilerler, bildirim gelir ve zihin her seferinde küçük bir ödül alır. Zamanla beyin bu hızlı uyarana alışır ve gerçek hayatın daha yavaş akan ritmi sıkıcı gelmeye başlar. İşte tam bu noktada ekran elinden alındığında sadece telefon gitmez; beynin alıştığı o hızlı haz kaynağı da bir anda kesilir. Bu kesilme küçük bir yoksunluk etkisi yaratır ve bu yoksunluk çoğu zaman öfke olarak dışarı çıkar. Özellikle çocuklarda gördüğümüz bağırma, ağlama, saldırganlık veya kontrolsüz tepkiler çoğu zaman karakter sorunu değil, beynin aşırı uyarılmaya alışmasının sonucudur. Çünkü ekran aslında çocuğun sıkıntıdan kaçma yolu, yalnızlıkla baş etme yöntemi ya da duygularını bastırma aracına dönüşmüştür. O araç ortadan kalktığında ç...