Bir tarafta insanlar hayatlarını kaybediyor, şehirler yıkılıyor, aileler parçalanıyor. Diğer tarafta biri koltuğuna yaslanmış, televizyon karşısında ya da telefonda videoyu izlerken çekirdeğini çıtlatıyor. Arada bir yorum yapıyor: “Vay be neler oluyor dünyada.” Sonra bir tane daha çekirdek. Psikolojik olarak bu durum aslında insan zihninin bir savunma mekanizmasıdır. İnsan sürekli acıya maruz kaldığında o acıya alışmaya başlar. Zihin kendini korumak için duyguları azaltır. Buna psikolojide “duyarsızlaşma” denir. Sürekli felaket görüntülerine maruz kalan insan bir süre sonra bu acıyı gerçek bir insan hikâyesi olarak değil, sanki bir dizi sahnesi gibi algılamaya başlar. Ve böylece dünyanın en tuhaf sahnelerinden biri ortaya çıkar. İnsanlık tarihinin en ağır olayları… ama seyirciler koltukta rahat. Elinde çekirdek. Aslında trajikomik olan şey şu: İnsanlar savaşın içinde değil ama zihinsel olarak sürekli savaş izliyor. Her gün felaket videoları, kriz haberleri, tartışmalar… Zihin bu kadar ...