Başardın ama yolculukta herkesi kaybettin… Bu cümle dışarıdan güçlü durur ama içi çoğu zaman sessiz bir yalnızlıkla doludur. Bazen başarı bizim için sadece hedef değildir; değerli olduğumuzu kanıtlama biçimidir. Özellikle çocukken “başarırsan sevilirsin” mesajını aldıysak, zamanla sevgiyle başarıyı karıştırırız. Daha çok çalışırız, daha çok üretiriz, daha yukarı çıkarız. Ama hızlandıkça bağlar gevşer. “Şimdi duramam” deriz, “sonra konuşuruz” deriz, “bu işi de halledeyim” deriz. O “sonra” bazen yıllara dönüşür. Başarı alanı güvenlidir çünkü kuralları nettir; çalışırsın ve karşılığını alırsın. Ama ilişkiler öyle değildir; orada kontrol değil temas vardır, güç değil kırılganlık vardır. Ve kırılganlık cesaret ister. Zirveye vardığında alkış çoktur ama sarılan azdır. Takdir vardır ama omuz yoktur. İşte o an insan şunu fark eder: Başarmış olmak, bağlı olmakla aynı şey değildir. Gerçek güç bazen yavaşlayabilmektir. Birini arayabilmek, “sana ihtiyacım var” diyebilmektir. Çünkü insan sadece üre...