“Bedenim Bugünde, Ruhum Hâlâ O Günde.” Travma zamanı ikiye böler. Takvim ilerler, yıllar geçer, saçlara ak düşer… ama içeride bir an donup kalır. Herkes “geçti” der, sen gülümsersin; oysa bedenin hâlâ tetikte, kalbin hâlâ alarmdadır. Bir ses, bir koku, bir kelime… ve ruhun yine o güne ışınlanır. Çünkü travma hatıra değildir; hatıranın bedende yaşayan hâlidir. TSSB yaşayan insan zayıf değildir. Aksine, hayatta kalmayı başarmış bir sinir sistemine sahiptir. Sorun şu ki; o sistem artık tehlike yokken bile tehlike varmış gibi çalışır. Yorulursun. Uykun bölünür. Güvende olduğun yerde bile tam gevşeyemezsin. Ve en çok da “neden hâlâ böyleyim?” sorusu yakar içini. Tükenmişlik de benzer bir yerden konuşur. Uzun süre güçlü durmanın, idare etmenin, dayanmanın bedelidir. İnsan bir günde tükenmez; yavaş yavaş eksilir. Önce heves gider, sonra enerji, en son umut. Dışarıdan bakıldığında çalışıyorsundur, gülüyorsundur, sorumluluklarını yerine getiriyorsundur. Ama içeride sessiz bir çöküş vardır. K...