Empati kuramamak çoğu zaman “umursamazlık” değildir, çoğu zaman korunma biçimidir. İnsan başkasının acısını hissetmeye başladığında kendi acılarına da temas eder. Eğer kişi kendi yaralarıyla hiç oturmamışsa, başkasının duygusu ona fazla gelir. O yüzden küçümser, mantığa sığınır, konuyu değiştirir ya da “abartıyorsun” der. Bu aslında bir savunmadır. Empati duygusal bir köprü kurmaktır ama köprü kurabilmek için önce kendi içindeki yıkıntıyı görmeye cesaret etmek gerekir. Çocukluğunda duyguları görülmemiş, “ağlama”, “güçlü ol”, “takma kafana” denilerek büyütülmüş biri başkasının duygusuna nasıl yer açacağını bilemeyebilir. Çünkü ona da kimse yer açmamıştır. Empati öğrenilen bir beceridir; duygulara izin verilen evlerde büyür, bastırılan evlerde körelir. Bazen de yoğun stres, tükenmişlik, narsistik savunmalar ya da travmalar insanın duygusal alanını daraltır. Kişi hayatta kalmaya o kadar odaklanır ki başkasını hissetmeye alan kalmaz. Ama şunu unutmamak gerekir; empati zayıflık değil olgunl...