Bazen insanın içinde gerçekten bir yangın olur.Dışarıdan bakıldığında hayat normal akıyordur ama içeride bir yer cayır cayır yanıyordur.Bu yangın çoğu zaman bastırılmış duygulardır.Söylenmemiş sözlerdir.Yutulmuş öfkedir.Görülmemiş bir kırgınlıktır.İçimizdeki yangın aslında bize düşman değildir.O,“Burada bir şey var,bakman gerekiyor” diyen bir alarmdır.Çok güçlü durduğumuzda,“Geçer” deyip susturduğumuzda,başkalarını üzmemek için kendimizi yaktığımızda o ateş büyür.Kaygı olur.Uykusuzluk olur.Tahammülsüzlük olur.Bazen sebepsiz ağlama isteği olur.Yangın çoğu zaman sevgisizlikten değil;sevilme ihtiyacını inkâr etmekten çıkar.İnsan en çok kendi içinde yalnız kaldığında yanar.Ve o yanma hissi şunu fısıldar:“Artık kendini ertelemeyi bırak.”İçindeki ateşi hemen söndürmeye çalışma.Önce ona bak.Nerede başladı?Kimin sözü,hani anı,hani hayal kırıklığı ilk kıvılcımı çaktı?Çünkü bazı yangınlar yok etmek için değil,dönüştürmek için çıkar.Ve bazen insan yanarak değil,yandığını kabul ederek iyileşir.“Be...