Yaş Aldıkça Kalabalık Azalmaz… Maske Azalır Yaş ilerledikçe yalnızlaşmıyoruz aslında. Sadece rol yapmaktan yoruluyoruz. Gençken ait olmak, sevilmek, dışlanmamak için fazladan güleriz. İstemediğimiz ortamlara gider, içimize sinmeyen cümlelere sessiz kalır, kırıldığımızı belli etmemeye çalışırız. Çünkü bağ kopmasın isteriz. Çünkü yalnız kalmaktan korkarız. Ama zaman geçtikçe insanın içindeki o görünmez muhasebe başlar. “Ben bu ilişkide gerçekten var mıyım?” “Yanımda olanlar beni mi seviyor, yoksa benden aldıklarını mı?” Yaş ilerledikçe sinir sistemi daha seçici olur. Sürekli tetikte hissettiren, değersiz hissettiren, yorucu ilişkiler artık bedende taşınamaz hâle gelir. Eskiden idare ettiğimiz insanlar, şimdi içimizde bir ağırlık yapar. Bu yüzden bazı kapılar sessizce kapanır. Bu kapanış çoğu zaman yalnızlık gibi görünür. Oysa çoğu zaman bu bir kayıp değil, bir ayıklanmadır. İnsan olgunlaştıkça iki şeyi daha net görür: Herkesle yakın olunmaz. Herkesle derin olunmaz. Kalabalık azalı...