Zihin, kontrol edemediği zamanı duygu ile telafi etmeye çalışır. Geçmişte olan biteni değiştiremeyince, pişmanlıkla cezalandırır kendini. Gelecek belirsiz gelince, endişeyle kontrol etmeye çalışır. Ama ne pişmanlık bir zaman makinesidir, ne de kaygı bir pusula. Pişmanlık, geçmişte yaptıklarını değil; bugün kendinle kurduğun ilişkiyi yıpratır. Endişe ise geleceği değil; şu anki gücünü tüketir. İnsan çoğu zaman şöyle zanneder: “Çok düşünürsem düzeltirim.” “Çok kaygılanırsam hazırlanırım.” Oysa aşırı pişmanlık da aşırı kaygı da hareketsizleştirir. Psikolojik olarak iyileşme şuradan başlar: Geçmişi kabul etmek, geleceği planlamak, ama şu anı yaşamayı ertelememek. Çünkü hayat, ne geçmişte yaşanır ne de gelecekte. Hayat sadece şimdi vardır. Peki ne yapabiliriz? (Terapötik öneriler) 1. Pişmanlığı bilgiye çevir Kendine şunu sor: “Bu yaşanan bana ne öğretti?” Dövmek yerine anlamak, iyileştirir. 2. Kaygıyı eyleme indir Kaygı şunu sever: Belirsizlik. Küçük bir adım bile, kaygının sesini kısar. Bu...