“Unutamıyorum çünkü hâlâ kopamadım.” Ayrılık anksiyetesi çoğu zaman “onu unutamıyorum” cümlesiyle kendini gösterir ama mesele unutmak değildir. Mesele, bağın zihinde ve bedende hâlâ aktif olmasıdır. İnsan sevdiği kişiyi sadece kalbiyle sevmez; onu rutine, güvene, geleceğe ve kimliğine bağlar. “Biz” dediği yerde kendini konumlandırır. Ayrılık olduğunda sadece bir insan gitmez; alışkanlık gider, mesaj sesi gider, planlanan gelecek gider ve en önemlisi onun yanındaki “sen” gider. Unutamamak çoğu zaman sevginin büyüklüğü değil, bağın tamamlanmamışlığıdır. Zihin kapanmamış dosyaları sevmez; cevapsız kalan sorular, yarım kalan konuşmalar ve “ya aslında” diye başlayan ihtimaller kaygıyı besler. Bu yüzden geceleri daha çok gelir akla, bu yüzden bir şarkı ya da bir sokak kalbi hızlandırır. Ayrılık anksiyetesi şudur: Onu değil, onsuz kalma halini yönetememek. Bağ kurduğun kişi senin için duygusal düzenleyici olduysa, yani stresliyken ona gidiyor, üzgünken onunla sakinleşiyor ve kendini onun yanı...