Kalabalıkta Kaybolan Güven, Yalnızlıkta Aranan Hakikat Yalana bulanmış yığınların içinde insanın ilk kaybettiği şey umut değil, güvendir. Çünkü umut bir süre daha direnir; ama güven bir kez sarsıldığında zihnin alarm sistemi devreye girer. Artık kişi insanlara değil, işaretlere bakar. Sözlere değil, tutarsızlıklara odaklanır. Samimiyet arar ama aynı anda yaklaşmaktan korkar. Bu noktada yalnızlık bir tercih gibi görünür. Oysa çoğu zaman bir sonuçtur. Tekrarlayan hayal kırıklıkları, küçük ama biriken yalanlar, yüzeysel ilişkiler… Zihin şunu öğrenir: “Yaklaştıkça inciniyorum.” Ve böylece geri çekilme başlar. Bu geri çekilme bir zayıflık değil; ruhun kendini koruma çabasıdır. Psikolojide buna bağlanma sisteminin korunmaya geçmesi diyebiliriz. Kişi artık sahicilik arar, çünkü yüzeysellik onu yormuştur. Fakat ironik olan şudur: Sahicilik ihtiyacı arttıkça güven eşiği de yükselir. Bu da kişinin daha seçici, daha temkinli, hatta zamanla daha mesafeli olmasına neden olur. Yalnızlığa sığınmak ba...