Bir evde söylenen sözler sadece iki yetişkin arasında kalmaz. O sözlerin yankısı, en çok çocuğun kalbinde dolaşır. Anne eşinden sürekli eleştiri, değersizlik, küçümsenme duyuyorsa… Bir süre sonra fark etmeden o dili normalleştirir. Ve o normalleşen dil, çocuğun ruhuna temas eder. Çocuklar sadece kelimeleri değil, duygunun tonunu da öğrenir. Anne eğer kendini değersiz hissediyorsa, çocuğuna güven verirken bile sesinde bir eksiklik olur. Anne eğer sürekli eleştiriliyorsa, çocuğuna sabır gösterirken bile içinde bir tahammülsüzlük birikir. Çünkü insan, maruz kaldığı dili içselleştirir. Ben klinikte şunu çok net görüyorum: Birçok çocuk aslında annesinin yaşadığı duygusal yükün taşıyıcısıdır. Anne eşinden “abartıyorsun”, “yetersizsin”, “sus” gibi mesajlar alıyorsa… Çocuk bir süre sonra ya aşırı uyumlu olur ya da öfkeli. Bu bir bilinçli tercih değildir. Bu bir aktarım zinciridir. Şunu samimiyetle söylemek isterim: Anne güçlü olmak zorunda değil. Ama duygusal olarak yalnız bırakılmamalı. Çünkü...