“Herkese yaradığın kadar varsın” cümlesi, bir insanın değerinin insan olduğu için değil, işe yaradığı sürece tanındığı ilişkileri anlatır. Psikolojide buna koşullu değer algısı denir. Kişi, sevilmeyi varlığıyla değil, işleviyle hak ettiğine inanır. Bu tür ilişkilerde insan şunu öğrenir: Sorun çözdüğüm sürece, yük taşıdığım sürece, herkesi idare ettiğim sürece… Görülürüm. Ama yorulduğumda, hayır dediğimde, bir gün işe yaramadığımda… Değerim hızla silinir. Bu, çoğu zaman çocuklukta başlar. Sevgi, başarıya, itaate, fedakârlığa bağlanmıştır. Çocuk şunu öğrenir: “Olduğum gibi değil, faydalı olduğum kadar seviliyorum.” Yetişkinlikte bu kişi, sürekli veren, kendini erteleyen, sınır koyamayan biri olur. Ve bir gün şu cümleyle gelir: “Ben yoruldum ama kimse fark etmiyor.” Çünkü bazı ilişkilerde sen insan değil, kaynak olursun. Psikolojik iyileşme tam da burada başlar: İnsan, işe yaradığı için değil, var olduğu için değerli olduğunu yeniden öğrenir. #herkesinişineyaradığınkadariyisinbuhayatta #...