DEHB’li birçok danışanımda aynı cümleyi duyarım: “Hocam, aklım çok çalışıyor ama hayatım ilerlemiyor.” Bu cümle tembellikten değil, yorgun bir zihinle yaşamanın itirafıdır. Bu kişiler genelde işlerine iyi başlar. Hızlı öğrenirler, fark yaratırlar, parlak fikirler üretirler. Ama bir süre sonra aynı iş onlara ağır gelmeye başlar. Sıkılırlar, daralırlar, içlerinde tarif edemedikleri bir huzursuzluk oluşur. Dışarıdan bakıldığında “istikrarsız” gibi görünür; içeride ise yaşanan şey tükenmişlik değil, zihinsel doyumsuzluktur. DEHB beyninde “yeni olan” canlıdır. Rutinleşen her şey ise sanki rengi solmuş gibidir. Bu yüzden kişi işi bırakmak ister; ama aslında işi değil, o donukluk hissini bırakmak ister. Fikir meselesine gelince… Bu kişiler gerçekten çok iyi fikirler üretir. Hatta bazen çevresindekiler “bunu sen düşünmüş olamazsın” der. Ama iş o fikri hayata geçirmeye gelince bir duraksama olur. Çünkü o noktada artık sadece fikir yoktur; beklenti, sorumluluk ve “ya yine yapamazsam” korkusu var...