İnsan hayata çıplak gelir; ama boş gelmez. Bir evin içine, bir dilin ortasına, bir sessizliğin ya da gürültünün tam göbeğine doğar. Sevgiyle mi karşılanacağını, yoksa “idare edilerek” mi büyütüleceğini bilmeden. Ailemizi seçemeyiz. Ama çoğu zaman kendimizi, onların bıraktığı izlerle seçeriz. Bazılarımız fazla sorumluluk alır; çünkü çocukken birilerinin eksikliğini tamamlamak zorunda kalmıştır. Bazılarımız hep onay arar; çünkü sevilmek şartlı öğretilmiştir. Bazılarımız sınır koyamaz; çünkü sınır hiç tanımamıştır. Ve bazılarımız hâlâ güçlü görünmeye çalışır; çünkü zayıf olmaya izin verilmemiştir. “Ya ailemizi seçebilseydik?” sorusu aslında bir fantezi değildir. Bu soru, şunu fısıldar: Benim yaşadıklarım kader miydi, yoksa öğrenilmiş bir yük mü? Psikolojide iyileşme, geçmişi değiştirmekle başlamaz. Geçmişin bugün üzerindeki etkisini fark etmekle başlar. Çünkü seçemediğin bir ailede büyümüş olabilirsin, ama yetişkinliğinde neyi taşıyıp neyi bırakacağını seçebilirsin. Aile kader değildir. A...