1. Travma bağı (trauma bonding) Zarar ve iyilik aynı kişiden geldiğinde beyin “tehlike–rahatlama” döngüsüne girer. İyilik, acıyı telafi ediyormuş gibi algılanır. Aslında olan şudur: Zarar, iyilikle silinmez; bağı güçlendirir. 2. Değişken pekiştirme Bazen iyi, bazen incitici davranan kişiler dopamin sistemini daha güçlü çalıştırır. Beyin “sürekli iyilik” yerine aralıklı iyiliğe daha çok bağlanır. Bu yüzden tek bir iyi davranış, onlarca kötü davranışı bastırabilir. 3. Duygusal yoksunluk hafızası Sevgi, ilgi ya da onay geçmişte eksikse; beyin bugünkü küçük iyiliği hayati bir kaynak gibi algılar. İhtiyaç yükseldikçe eleştirel akıl düşer. 4. Bilişsel çelişki (cognitive dissonance) “Beni inciten biri beni seviyor olamaz” gerçeğiyle yüzleşmek acı verir. Zihin bu acıdan kaçmak için geçmişi yumuşatır, hatıraları eğer. Unutmak değil; yeniden yazmak olur. 5. Umuda tutunma refleksi İyilik, kişiyi değil olasılığı sevdirir: “Belki artık böyle olur…” Bu umut, gerçek zararın görülmesini erteler. Net g...