Zaman tek başına iyileştirici bir güç değildir. Zaman nötrdür; ne iyi ne kötüdür. İyileştiren şey zamanın geçmesi değil, o zamanın içinde ne yapıldığıdır. Psikolojide sık gördüğümüz gerçek şudur: Sorunla yüzleşilmiyorsa zaman üç şey yapar: Duyguyu köreltir – Acı azalmaz, sadece hissediş biçimi uyuşur. Alışkanlık oluşturur – İnsan sağlıksız durumu “normalim” diye içselleştirir. Kimliğe işler – Çözülmeyen mesele davranış biçimine, ilişki stiline ve özgüvene dönüşür. Örneğin ilgisiz bir ilişkide kişi ilk başta üzülür, sonra anlatır, sonra susar, en sonunda ise beklememeyi öğrenir. Dışarıdan “alıştı” gibi görünür ama içeride olan şey çoğu zaman duygusal geri çekilmedir. Travmalarda da benzer bir süreç olur. Zaman anıyı silmez; sadece zihnin üst katmanlarından alt katmanlarına iter. Tetikleyici bir koku, bir ses, bir cümle geldiğinde yıllar önceki duygu aynı yoğunlukla geri dönebilir. Aile içi çatışmalarda zaman çoğu zaman barış getirmez, iletişimsizliği kalıcılaştırır. Herkes konuşmamayı ö...