“Kuyu ve Susuz Adam” Bir adam çölde günlerce yürür. Susuzluktan bitkin düşmüştür. Uzaktan bir kuyu görür ve koşarak iner. Kuyunun içinde su yoktur. Ama kuyunun dibinde serinlik vardır. Adam her gün kuyunun içine inmeye başlar. Su bulamaz ama serinliği sevmiştir. Güneşten, rüzgârdan, acıdan kaçar. Zamanla artık su aramaz olur. Sadece kuyunun dibinde kalmak ister. Bir gün biri sorar: “Niye burada yaşıyorsun?” Adam cevap verir: “Su yok ama burada acı da yok.” Oysa susuzluktan yavaş yavaş ölmektedir.“Bağımlılık çoğu zaman haz arayışı değildir. Bağımlılık, dayanamadığın bir acıdan kaçma çabasıdır.” Bazı insanlar mutluluğu aramaz, sadece acının az olduğu yerleri seçer. Bağımlılık çoğu zaman haz arayışı değil, acıdan kaçacak bir kuyu bulma çabasıdır. Aşk, madde, kumar, ekran, iş, ilişki… Hepsi bazen su değil, serinliktir. İyileştirmez, sadece hissettirmemeyi öğretir. Ve insan bir süre sonra şunu karıştırır: “Acımıyor” ile “İyiyim” aynı şey değildir. Bir insan maddeye, kumara ya da bir ilişk...