“Yarım bırakman başarısızlık değil, tükenmişlik olabilir.” Bazen üşendiğimiz için ertelemeyiz. Bazen tembel olduğumuz için de değil. Çoğu zaman erteleme; başlayınca başaramamaktan, yarım kalırsa kendimizden utanmaktan, elimizden gelenin “yetersiz” bulunmasından korktuğumuz için olur. O yüzden başlamak yerine oyalanırız. Mesaj atmak yerine susarız. Bir adım atmak yerine “yarın” deriz. Ve sonra kendimize kızarız: “Neden yine yapamadım?” diye… Ama gerçek şu ki; erteleme çoğu zaman bir irade sorunu değil, duygusal bir yüklenmedir. Çünkü bazı insanlar için başlamak, sadece bir işe değil; aynı anda umutlara, beklentilere ve hayal kırıklığı ihtimaline de başlamaktır. Yarım bırakmak da çoğu zaman ilgisizlikten değil, içten içe yorulmaktan olur. İnsan bazen devam edemez çünkü taşıdığı yük, yaptığı işten ağırdır. Eğer sen de sürekli erteliyorsan, kendine şunu sormayı dene: “Ben neyi yapmaktan değil, ne hissetmekten kaçıyorum?” Çünkü bazen çözüm daha çok zorlamak değil, kendine biraz dah...