Sabah evden çıkmadan önce aslında kıyafet değil, bir kimlik seçiyorsun farkında mısın? Belki de dolabındaki en ağır şey kıyafetler değil, başkalarının bakışlarıdır. Başkalarını memnun etme çabası çoğu zaman bir nezaket değil, öğrenilmiş bir hayatta kalma biçimidir. Çocukken kabul görmek için uyum sağladın, sesini kısmayı öğrendin, “sorun çıkaran” olmamaya çalıştın. Çünkü sevgi bazen koşulluydu; uslu olursan, kırmazsan, beklentileri karşılarsan… kabul edilirdin. Ama büyüdüğünde o eski sistem hâlâ çalışmaya devam eder. Herkesi idare eden, herkesi anlayan, herkesi mutlu etmeye çalışan biri olursun. Dışarıdan bakıldığında güçlü, uyumlu ve “iyi biri” görünürsün. Ama içten içe yorulursun. Çünkü o çabanın içinde sen yoksundur. En acı olan şu: Herkesi memnun edebilirsin… ama yine de kimse seni gerçekten tanımayabilir. Çünkü gösterdiğin şey sen değil, kabul görmek için oluşturduğun versiyonundur. Ve bir noktadan sonra şunu fark edersin: Herkesi mutlu etmeye çalıştıkça, kendine daha çok uzaklaşı...