Doğru evlilik, iki insanın birbirine sadece “iyi hissettirmesi” değildir… Birbirinin yükünü görmesi, duyması ve gerektiğinde o yükü birlikte taşıyabilmesidir. İdeal eş dediğimiz şey; seni hiç üzmeyen biri değil… üzdüğünde sorumluluk alabilen, kaçmayan, yüzleşebilen biridir. Çünkü evlilik; sadece güzel anların paylaşımı değil, zor zamanların ortaklığıdır. Ama bazı erkekler vardır… Severler, ilgi gösterirler, hatta iyi niyetlidirler… Ama sorumluluk almazlar. Zor bir konuşma geldiğinde susarlar, bir problem çıktığında geri çekilirler, ilişki yük olmaya başladığında çocuklaşırlar. Ve kadın çoğu zaman şunu fark etmeden yaşar: Bir eşle değil… büyümemiş bir ruhla aynı hayatı paylaşmaktadır. Sorumluluk almayan bir erkek, zamanla sevgiyi de taşıyamaz. Çünkü sevgi, emek ister… emek ise olgunluk. Doğru evlilikte kadın tek başına güçlü olmak zorunda kalmaz. Sırtını yaslayabileceği biri vardır. “Ben hallederim” demek zorunda bırakılmaz. Çünkü karşısındaki adam, sadece seven değil… taşıyan, sahip çı...