“Sadakat mi, Konfor mu? Sessizce Kendini Kaybettiğin Yer Burası…” “Eğer ihtiyaçlarımı karşılıyorsa, aldatması sorun değil…” Bu cümle dışarıdan bakıldığında güçlü bir kabulleniş gibi görünür. Ama çoğu zaman bu bir güç değil, bir vazgeçiştir. İnsan sadece karnını doyurmak için bir ilişkiye girmez. Bir ev, bir fatura, bir güvence… bunlar hayatın maddi tarafıdır. Ama bir de insanın görünmeyen ihtiyaçları vardır: Sevilmek, değer görmek, seçilmek, özel hissetmek… Aldatılmayı “önemsiz” hale getirdiğin yerde, aslında kendi duygularını küçültmeye başlarsın. Çünkü aldatma sadece fiziksel bir ihlal değildir. Aldatma, “sen yeterince önemli değilsin” mesajının en sessiz ama en ağır halidir. Bazen insanlar kalır… Çünkü gitmek daha zor gelir. Çünkü yalnız kalmaktan korkar. Çünkü alışmıştır. Çünkü “en azından ihtiyaçlarım karşılanıyor” diyerek kendini ikna eder. Ama şunu unutmamak gerekir: İhtiyaçların karşılanması, değer gördüğün anlamına gelmez. Ve bir insan, sadece geçinmek için değil, hissedi...