Bir insanı sürekli zorlayıp sınırlarını ihlal ederseniz, duygularını küçümseyip onu köşeye sıkıştırırsanız… aslında onun sinir sistemiyle oynarsınız. İnsan zihni tehdit altında kaldığında savunmaya geçer; ya susar, ya patlar, ya da kontrolünü kaybeder gibi görünür. Ama bu “delirmek” değildir… bu, uzun süre bastırılmış bir insanın artık taşıyamadığı yükün dışa vurumudur. Siz birini sürekli tetiklersiniz, onu değersiz hissettirirsiniz, gerçekliğini sorgulatırsınız… sonra da dönüp “sen abartıyorsun”, “sen delirdin” dersiniz. Bu sadece bir haksızlık değil, aynı zamanda psikolojik bir manipülasyondur. Çünkü kişi bir süre sonra gerçekten kendinden şüphe etmeye başlar. “Acaba sorun bende mi?” diye düşünür. Oysa gerçek şudur: Sürekli baskı altında kalan bir ruh, bir noktada dağılır. Bu zayıflık değil… bu insan olmaktır. Ve kimse, birini kırıp döktükten sonra onun verdiği tepkiyi hastalık gibi etiketleyemez. Unutma, bir insanın tepkisi çoğu zaman yaşadıklarının sonucudur… sebebi değil #paranoya...