|Eskiden kapılar çalınırdı, şimdi hikâyeler izleniyor. Sosyal medya ilk başta insanı yakınlaştırıyor gibi görünür. Bir tıkla herkese ulaşıyorsun, herkesin ne yaptığını görüyorsun, sürekli bir temas var sanıyorsun. Ama aslında temas başka, bağlantı başka şeydir. Görmek yakınlık değildir. İzlemek ilişki değildir. Beğenmek anlaşılmak değildir. İnsan bazen yüzlerce kişiyi takip eder ama derdini gerçekten anlatabileceği tek bir kişi bile bulamaz. İşte yalnızlık tam da burada başlar. Çünkü sosyal medya bize ait olma hissi değil, çoğu zaman kıyaslanma hissi verir. Başkalarının mutlu anlarını, başarılarını, ilişkilerini, tatillerini gördükçe insan kendi hayatını eksik sanmaya başlar. Sonra yavaş yavaş içine çekilir. Daha çok izler, daha az yaşar. Daha çok paylaşır, daha az hisseder. Daha çok görünür, daha az anlaşılır. Samimi olayım; insan ruhu ekrandan değil, temastan beslenir. Bir bakıştan, bir sesten, gerçek bir gülüşten, yargısız bir sohbetten beslenir. Sosyal medya bizi tamamen kötü etkil...