🖋️ میگویند تنها برای دو چیز در جهان هیچ مقیاسی وجود ندارد غم و درد... انسان هیچگاه نمی‌تواند این دو را اندازه بگیرد و یا اقرار کند که آنها را به فراموشی سپرده است... فقط هر بار حد جدیدی از آنها را تجربه میکند و با آن به زیستن ادامه میدهد تا زمانی که هر غمی جای خود را به غمی بزرگتر میدهد... و هر دردی جای خود را به دردی بزرگتر میدهد... و این چرخه تا واپسین لحظات زندگی ادامه میابد و هیچ انتهایی ندارد اما ما این چرخه را شکستیم!!! ما غمی را تجربه کردیم که غمی بزرگتر از آن وجود ندارد... 🥀 و دردی را تجربه کردیم که دردی بزرگتر از آن وجود ندارد... 💔 و حالا... ما مانده‌ایم با قلب‌هایی که نیمه‌سوخته‌اند، چشمانی که هر بار با یاد آن غم خیس می‌شوند، و نفس‌هایی که هر دم، خاطره‌ای از آن درد را یادآوری می‌کنند. دیگر هیچ اتفاقی نمی‌تواند این جای خالی را پر کند... هیچ لبخندی، هیچ امیدی، هیچ زمان خوشی، نمی‌تواند وزن آن غم و آن درد را از دوش ما بردارد. و ما... تا ابد با این غم می‌سوزیم، با این درد زندگی می‌کنیم، با خاطره‌ای که هیچ‌گاه کهنه نمی‌شود... و هیچ‌گاه، هیچ‌گاه فراموش نمی‌شود 🖤 😔 این سکان...