We staan hier in de kamer die tijdens de verbouwing werd gedoopt als Isabella’s grote meidenkamer. Maar wat inmiddels de werk slash speelkamer is geworden. Zo lang ze nog prima in haar babykamer kan slapen, houd ik haar graag nog even klein. Elke dag word ik verbaast door de tijd. Meer dan ooit probeer ik in het ‘nu’ te leven, omdat ik de dagen van vorig jaar niet eens meer kan voorstellen. Door de verbouwing en Isabel lijkt elk half jaar dat voorbij vliegt meteen een decennia geleden. Ze wijst, maakt gebaren en eist situaties af met een paar woordjes. Als ze even lief speelt, weet ik dat ze iets stouts doet. Want alleen als zij iets doet wat niet mag, geniet ze ervan in stilte. Ze vindt iets snel ‘vies’, ‘eng’ of ‘heiss’ (heet) en vraagt de hele dag om ‘eis’ en ‘aarbei’. Er komt straks een moment dat ze in haar grote meisjeskamer gaat slapen, maar ik heb dus helemaal geen haast. Al vind ik het wel al een feestje om al na te denken over allerlei leuke hoogslapers en kan ik verdwalen op...