Exact 6 maanden geleden waren mijn vliezen gebroken en moesten we donderdagavond voor controle naar het OLVG. Kon toen echt niet voorspellen hoe dit afgelopen half jaar eruit zou gaan zien. De afgelopen maanden ben ik nog nooit zo gelukkig geweest, ondanks de vermoeidheid en ik het ook heel zwaar vind. Het is vooral voorbij gevlogen. Inmiddels keert alles weer langzaam terug naar het nieuwe normaal. Langer dan verwacht, ben ik weer zo goed als de oude en kan ik haar meer loslaten. Ben zelf nu ook rustiger en meer tevreden. Hiervoor twijfelde ik weleens; kan ik wel moeder zijn, maar inmiddels heb ik enkel aan een blik genoeg. Huil al maanden van geluk, en van vermoeidheid, om alles en ben in het weekend het liefste thuis met mijn gezin. Heb altijd al uitgekeken naar deze fase in het leven. Doordat ik ook zo druk ernaast ben met werk, vliegen de dagen voorbij als secondes. Op deze foto, toen ze 8 weken was, herken ik haar nauwelijks nog terug. En roep ook elke dag naar haar 'Waar is mijn...