Deze week een jaar geleden, wist ik nog niet wacht mij te wachten stond. Ik had honderd vraagtekens bij het moederschap. Zou ik meteen van haar houden, kon ik het wel dat ‘moeder zijn’, zou ze gezond zijn, hoe zou onze relatie veranderen, hoe kon ik de baby combineren met mijn eigen leven en ambitie. Een jaar later kijk ik terug op deze foto met een glimlach. Dankbaar voor de foto’s met mijn babybuik. Want niet iedereen kent de angst om nooit zwanger te mogen zijn en weet hoe extra bijzonder het dan is om een kindje in je buik te dragen. Vanaf de eerste week was ik doodsbang om haar te verliezen. Dit afgewisseld met sprintjes naar de wc, kokhalzen op straat en de slapeloze nachten. Alle zwangerschapskwaaltjes kon ik afvinken. Deze pech draaide om in intens geluk na een stormachtige bevalling van twee uur. Isabella huilde niet, sliep heel veel en borstvoeding verliep probleemloos. Ondanks de extreme vermoeidheid kon ik alleen maar huilen van geluk. Deze bubbel ontplofte na 5 maanden, to...