برای همین ۷ تا اسلاید تمام زندگیم توی این ۵ سال اومد جلوی چشمم. یه نگاه به بالای پیجم انداختم… نوشته بود ۵۷۷ تا پست، ۵۷۷ تا آرزو، ۵۷۷ تا خلاقیت، ۵۷۷ تا امید. ۵۷۷ بار تلاش، ۵۷۷ بار عشق، ۵۷۷ بار شکست. هیچکدومشون فقط هدفشون ثبت لحظه نبود. هیچکدومشون دفترچه خاطرات نبود. توی تک تکشون تلاشی خالصانه بود برای دعوت انسان ها به چشیدن چیزهای قشنگی که خودم حس کردم و یاد گرفتم و تجربه کردم. این پستم بمونه برای مواقعی که ناشکری می کنم تا یادم باشه تا به الان اندازه ی یه استادیوم آزادی دور من نشستن تا من قصه ی بعدیم رو از دنیام براشون تعریف کنم. این پست بمونه تا هروقت احساس عقب موندگی و بی مصرفی اومد سراغم یادم باشه من ۵۷۷ بار تلاش کردم. حالا بعدش چی؟…مقصد کجاست؟ مگه مهمه؟ هیچوقت تو زندگی دقیق نمیدونستم مقصدم کجاست. الانم مهم نیست.مهم اینه که من ۵۷۷ بار به خلاقیتم،شوقم و آرزوهام گفتم :بله. ارزششو داره یا نه؟ زمان معلوم می کنه. توی این مسیر کسانی هم بودن که همکاری و انگیزشون به من کمک بزرگی بود.🤍 و شما مخاطبای قشنگ من اینو بدونید که حضورتون با ارزشه و بدون شما نمیشد و از این به بعدم نمیشه.🤍 #...