Sevgili dostum ve meslektaşım Levent Sütçigil’in (leventsutcigil ) kaleme aldığı "Kuğulu Günlükleri"ni bir solukta bitirdim. Sadece bir meslektaş dayanışmasıyla değil, gerçekten iyi bir hikaye okumanın verdiği hazla bu satırları yazıyorum. Bu roman, klinikte bizim en sık karşılaştığımız iki temel insanlık hâlini, iki karakter üzerinden ilmek ilmek işliyor: Duygu üzerinden "sınırlarını koruyamama / hayır diyememe" meselesini ve Serdar üzerinden "Travma Sonrası Stres Bozukluğunu" (TSSB). Ben bir travma uzmanı olmamama rağmen, kitabı okurken travmanın doğası ve iyileşme süreciyle ilgili ne kadar çok ve kıymetli bilgi aldığımı fark ettim. Levent Hoca bunu o kadar ustaca yapıyor ki, asla didaktik bir "ders kitabı" okuyormuşsunuz gibi hissetmiyorsunuz. Hikaye akıp giderken; örneğin Ali ile Serdar şakalaşırken, travma ile ilgili bilmemiz gereken en hayati bilgiler fark ettirmeden zihnimize süzülüyor. Özellikle 6 Şubat gibi toplumsal bir acıyı yaşamışken, travma mağdurlarının ve yakınlarını...