Artvin’in Şavşat ilçesine bağlı Ciritdüzü Köyü’nde yaşayan 74 yaşındaki Mustafa Arslan… Bir yaşında gözlerini kaybetti. O günden sonra dünya onun için renklerden ibaret olmadı. Ama o, hayatı karanlıkla tarif etmedi. İlkokulda kabartma yazılarla harfleri parmak uçlarında tanıdı. Okuyamadığı yerleri ezberledi. Göremediği yüzleri seslerinden tanıdı. Radyo dinledi, insanları dinledi, rüzgârı dinledi. Ve zamanla dinlediklerini söze, sözü ezgiye dönüştürdü. Şiir yazdı. Besteler yaptı. Bağlamaya dokundu, cümbüşe vurdu. Kendi karanlığının içinden bir ses çıkardı. O ses insanın içine işliyor. Çünkü Mustafa amca acısını saklamıyor. Görememenin sızısını da anlatıyor, yaşama tutunuşunu da… Onu dinlerken insan şunu düşünüyor: Biz her sabah gözlerimizi açıyoruz ama gerçekten görüyor muyuz? Bir ağacın dalını, bir annenin yüzünü, bir dağın sisini… Farkında mıyız? Mustafa Arslan’ın dünyası ışıkla değil, sesle aydınlanıyor. Ve bize sessizce şunu hatırlatıyor: Görmek sadece gözle olmaz. Kıymet b...