6 Şubat sabaha karşı geldi. Uyku henüz dağılmamıştı, sokaklar sessizdi, kalpler evlerin içindeydi. Bir anda yer, sanki içindeki acıyı kusmak ister gibi titredi. Duvarlar çatladı, anılar yıkıldı, zaman paramparça oldu. Bir evin enkazında yarım kalan bir cümle vardı. Bir odada soğukta kalan bir oyuncak. Bir annenin ellerinde, artık cevap vermeyen bir sessizlik. Bir babanın gözlerinde, kelimelere sığmayan çaresizlik. Toprak o gün yalnız taşları yutmadı. Sesleri aldı. Gülüşleri aldı. Gelecek planlarını aldı. Enkaz başında bekleyen insanlar vardı. Saatlerce… günlerce… Bir umut için nefesini tutanlar. Bir ses duymak için kalbini susturanlar. Ellerinde dua, gözlerinde yaş, dizlerinde sabır. Bazıları sevdiklerini toprakta bıraktı. Bazıları hiç vedalaşamadı. Bazıları hâlâ rüyalarında o sabaha uyanıyor. Acı zamanla azalmıyor. Sadece insan taşımayı öğreniyor. İçinde bir boşlukla yürümeyi, Eksik gülmeyi, Sessiz ağlamayı… Ama sonra… Bir el uzandı başka bir ele. Bir battaniye paylaşıldı. Bir t...