Sonbahar Artvin’e gelince, dağlar sarıya çalar, yapraklar sükûta bürünür, rüzgâr sesi bile ağırlaşır… Ama bu coğrafyada sonbahar yalnızca mevsim adı değildir; bir kök hatırlanır, bir sevda uyanır, ataların nefesi tekrar dolaşır Karçal’ın kayalıklarında, Macahel’in sislerinde, Arhavi’nin taş sokaklarında. Bu mevsimde bir kuş görünür Artvin semalarında… Atmaca. Herkes kuş sanır ilk bakışta; fakat burada görülüşü öyle kolay tarif edilmez. Bir can yoldaşıdır, bir sır taşıyandır, gönlün aynasıdır. Çocukken annesinin ekmek buharına yüzünü tutan, dedelerinin diz dibinde Lazca masal dinleyen Artvinli bir delikanlı büyür, adam olur… Ama atmaca sevdası gönlünden hiç ayrılmaz. Günün ilk ışığında dağa çıkan ustalar vardır burada. Toprağın kokusunu bilirler, rüzgârın yöne göre nasıl konuştuğunu anlarlar. Bir dal sallanırsa mana taşır, bir tüy titreşirse kader gizler. Atmaca yakalanınca oyun başlamaz, bir bağ başlar. Tüylerine bakılır; göğsünde çizgiler, sırtında nakışlar, göz üstünde zamanın...