Yaklaşık bir sene koca hastanenin mavi kod ekibinde çalıştım her nöbetimde en az 2-3 kez bu tempoda koşuşturuyordum. Hatta şu hasta yatağına çıkmış CPR yapan ben olabilirim:) Ama tüm bu koşturmalarımıza rağmen kaç defa dayak yemekle burun buruna geldiğimi de hatırlamıyorum. Belki 100’den fazla kritik hastayı ameliyata yada yoğun bakıma yetiştirmişizdir. Yaklaşık 10 civarı ex’im oldu. Onlarda çok kötü vakalardı zaten. Biz elimizden geleni yapmamıza rağmen insanların bunu görmemesi yada “bu zaten işiniz” diyerek bakması gerçekten çok üzücü. Gecenin 4’ünde mavi kod verilip kardiyoloji servisine acil servisten uçarak gitmek hemde bunu en yorgun ve en uykulu halde yapmak kolay değil. Hastanelerde sizler ve yakınlarınızın canı için canla başla çalışanlar var. Saygısızlık ve kavgaların artmasıyla insanlar artık buralarda çalışmak istemiyor. Sonra “Nasıl burda el cerrahı yok, nasıl burda bu ameliyat yapılamıyor, nasıl bunun için ülkenin başka yerine gitmem gerekiyor” gibi bağırmalar ile s...