Sonbaharın yağmurları altında yürüyorum bu sokaklarda, adımlarımın yankısı yalnızlığımın yankısı gibi kulaklarımda çınlıyor. Yıllardır yaşadığım şehir bana yabancı olabildiğince yabancı. İşte böyle anlarda yalnızlığı sorguluyor insan. Yarınını sorgularken buluyor. Bir zamanlar bu sokaklar, bu caddeler kalabalıktı. İnsanlar birbirine karışır, hayatın coşkusunu birlikte paylaşırdık. Ama şimdi herkes kendi dünyasında, kendi sorunlarıyla baş başa. Üstüne bir de deprem felaketi iyice yalnız kıldı şehrimi. Yalnızdık işte ben ve Malatya. Sonbaharın yağmuru camlara vururken, içimdeki bu yalnızlık duygusu daha da derinleşiyor. Belki de yağmur, içimizdeki duygusal yağmurları temsil ediyor. Hepimizin hayatında zaman zaman yağmur damlaları gibi düşen anlar olur. Evini kaybetmek, şehrini kaybetmek, bir dostu kaybetmek, hayatta bir dönüm noktasına gelmek... İşte bu anlar, yalnızlığın kötü yanlarını ortaya çıkarır. İçimizdeki bu yağmur, ruhumuzu sular ve acı verir. Yalnızlık sadece kötü hisleri d...