Alzheimer hastası birinin yerine koyup yazdığım satırları sizlerle paylaşıyorum: Günlerin tane tane düşüşüyle birlikte, anılarımın sayfaları solgun bir renge büründü. Sanki kelimeler birer birer düşüyor dilimden, anlamını yitiriyorlar. Her sabah, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte beyaz sayfalara açılan zihnimde, dün gibi hatırladığım şeyler bugün yabancılaşıyor. Her adımı tekrar ediyorum, sanki aynı sokakları yüzlerce kez keşfediyorum. İşte böyle, her adım yeni bir keşif gibi. Kelime denizim, kum taneleri gibi elden kayıp gidiyor. Cümlelerin başını sonunu getiremiyorum. Bir masal gibi başlayan anılarım, tam ortasında donup kalıyor. Sayfalar arasında kaybolmuş karakterler gibi, kırık dökük cümlelerle dolu bir hikaye bu yaşadığım. Ve ben, bu hikayenin yazarı olduğumu unutmaya başlıyorum. Her an, kelimelerin arasında kaybolma korkusuyla yaşıyorum. Sanki her nefes aldığımda bir parçamı daha kaybediyorum. Şu yalan dünyada gezindiğim o muhteşem günler, şimdi kapalı kapıların ardında birer ...