Czasem atak paniki to jedyna możliwość, aby zwrócić na siebie uwagę. Nawet nieświadomie. Nawet gdy za wszelką cenę nie chcesz ataku paniki. Ale Twoje ciało zapamiętało schemat: atak paniki = uwaga drugiego człowieka. Nieważne jaka, ważne, że jest. Tylko wiesz, to przestanie działać. Lęk "klei" relacje, sprawia, że ludzie są ze sobą z przymusu i nie widzą opcji tworzenia nowego życia, na siłę trzymając się siebie. Jedna strona nie odchodzi - bo boi się, że druga "coś sobie zrobi". Druga nie odchodzi - bo lęk zabrał jakąkolwiek wizję życia po za lękiem i drugą osobą. Co tu jest nieuchwytne w większości terapii XX wieku: lęk steruje życiem, i zamiast uczyć się na nowo życia, wykorzystywać neuroplastyczność... Terapie rozbrajają lęk. Analizując go. Skupiając się na nim. I jak się później dziwić, że nie działały? Skupiając się na czymś sprawiamy, że to ROŚNIE. Wzmacnia się szlak neuronalny. Skupiasz się na lęku = rośnie lęk. Neuropsychologicznie lęk jest sygnałem. A...