…. گاهی انسان زیر بار مشکلات خم می‌شود؛ از زخم‌هایی که نزدیکان می‌زنند، از اشتباهاتی که خود مرتکب شده، از گذشته‌ای که سنگین است و آینده‌ای که مبهم. دل‌زدگی و خستگی سراسر وجودت را می‌گیرد. اما در میان این همه رنج و آشوب، تنها مرهم حقیقی یاد مرگ است. وقتی به مرگ می‌اندیشی، درمی‌یابی که همه‌ی این وقایع همچون رؤیایی گذرا هستند؛ سایه‌هایی که دوام ندارند. آن‌گاه قلبت آرام می‌شود و روحت سکون می‌یابد. و اگر مرگی شرافتمندانه و افتخارآمیز در انتظار تو باشد، این آرامش ژرف‌تر و روشن‌تر خواهد بود؛ چرا که پایان راه نه سقوط، بلکه اوج گرفتن است. در فلسفه‌ی رواقی و حتی در عرفان، این اصل را با عبارتی لاتین بیان می‌کنند: Memento Mori؛ یعنی به یاد مرگ باش. این یادآوری نه برای ایجاد ترس، بلکه برای بیدار کردن روح است؛ برای اینکه لحظه‌ها را جدی‌تر زندگی کنی، به بیهودگی‌ها دل نسپاری و با شجاعت و فروتنی مسیرت را ادامه دهی. #Samhesam