İnsan daha rahat, daha özgür, daha ferah bir ortama girdiğinde kendi iç sıkışıklığını daha iyi anlıyor. Öyle ki, bazı şeyler etraftaki insanlarca paylaşılmadıklarında daha iyi görünür. Bu anlamda yalnızlık duygusu da aslında çok işe yarar bir duygu olur, yeri geldiğinde. Ortam değiştiğinde bizler de, illa ki az da olsa farklılaşan bir yanımızla, değişen ortama adapte oluruz. Ne demişler, tebdili mekanda ferahlık vardır. İçinde bulunduğumuz ortam değişirken kendi içimizde değişmeyen, yeni bir versiyon oluşturmayan, inatçı bir ısrarla kendisini yeniden ve yeniden orijinal versiyonuyla tekrar etmek isteyen, kökleyen bir rutin olmaktan çıkıp bir kanca gibi çalışan, bir anlamda bir yerlere takılı kalan, oradan hareketle yaşam devam ederken, kendisi minimum hareket ederek, farklı modlarda dahi benzer şekilde varolmayı beceren, tüm bu yaşantıların arasında sıkışmış olan yanlarımızsa; karmaşık ama önemlidir. Bu etki nereden geliyor? Belli ki cımbızla seçilemeyecek kadar uzaktan, belki dağı...