همه چیز در هر لحظه داره تغییر می‌کنه. درهر لحظه نه جهان اون جهان لحظه ی قبله و نه هیچ کدوم از سلول های تو همون هایی هستن که لحظاتی پیش بودن. همه چیز مدام در حال سیرورت و تکامل دائمیه. در چنین جهانی چطور یک انسان صادق می‌تونه روی یک حرف سالها بایسته؟ حتی اگر در ظاهر همان حرف چند سال پیش رو بزنه خودش در درونش می‌دونه که این جمله با اینکه همون جمله ست اما درک من ازش همون درکی نیست که قبلا بوده. هر آگاهی که ما در قبال شنیدن یک جمله می شنویم و می فهمیم به این معنا نیست که فقط یک آگاهی رو درک کردیم. بلکه درک ما نسبت به تمام جملاتی که تا به حال درک کرده بودیم و تمام آگاهی هایی که تا به حال کسب کرده بودیم تغییر می‌کنه و عمیق تر میشه. انسان صادق به عنوان کسی که در پی فریب دادن خودش و دیگران نیست و هر لحظه در جستجوی حقیقته نمی‌تونه منکر این تغییر و تحولات آفاقی و انفسی در بیرون و درون خودش بشه. به همین خاطر روی یک اندیشه پافشاری نمی‌کنه چون می‌دونه که ممکنه چندی بعد به منزل بالاتری بره و نگاه عمیق‌تری از این مسئله داشته باشه. همونطور که تا به حال بوده. مولانا میگه: به صد صورت بدیدم خویشتن را به ...