Voleybol oynamayı ilk lisede okul takımındayken öğrendim. O zamanlar hayatımın geri kalanına bu kadar etki edeceğini bilmiyordum hiç. Sadece içimden bir ses rahatımı bozmamı ve kendimi zorlamamı söylüyordu. 20 yıl sonra tekrar voleybol oynamaya başladım ve aynı şeyleri kendimin bu yeni versiyonunda öğreniyor olmak beni çok şaşırttı. Küçüklüğümde olduğum gibi; oynarken mükemmel olmaya çalışmıyorum artık. Başkalarından daha iyi olmaya ise hiç çalışmıyorum. Kendi sınırlarımı görüyor, kabul ediyor ve sadece biraz daha iyisi için niyet edip çalışıyorum. Bu kabulleniş beni muazzam rahatlatıyor, her seferinde küçük bir adım atmama destek oluyor. Yaklaşık 6 aydır haftada iki gün antrenman yapıyorum ve kendi gelişimimi dışarıdan izleyebiliyorum. Benim için en önemli olan şey; 6 ay öncesine göre ilerleme kaydetmiş olmam ve 6 aydır bir şeye gönül verip onu bırakmamış olmam. Hani hep deriz ya şu günkü aklımla baştan okusaydım çok farklı olurdu diye, şu günkü aklımla tekrardan voley...