Ayrılık, çoğu insanın sandığı gibi tek bir anda gerçekleşmez. O “bitti” denilen an, aslında çok daha önce başlamış bir sürecin son cümlesidir. İnsan bir günde vazgeçmez; bir bakışta, bir sözde, bir suskunlukta yavaş yavaş çözülür içindeki bağ. Önce eskisi kadar konuşmamaya başlarsınız. Sonra anlatacak şeyleriniz olur ama anlatmak istemezsiniz. Daha sonra ise anlatacak hiçbir şey kalmaz. En acı olan, bir zamanlar en çok konuştuğunuz insanla yabancıya dönüşmektir. Aynı şarkıları dinlediğiniz, aynı sokaklarda yürüdüğünüz, aynı hayalleri kurduğunuz kişi… Bir gün gelir, onunla konuşmak bile zorlaşır. Cümleler boğazına düğümlenir, çünkü artık anlamını kaybetmiştir. Eskiden saatlerce süren sohbetler, yerini birkaç kelimelik zorunlu konuşmalara bırakır. Ayrılık sadece birini kaybetmek değildir. Kendinden de parçalar kaybedersin. Onunla güldüğün halini, onunla hayal kuran yanını, onun yanında daha cesur olan versiyonunu… Hepsi yavaş yavaş silinir. Aynaya baktığında sadece kendini değil, eksil...