Titiz birey dışarıdan bakıldığında sadece temiz, düzenli, planlı biri gibi görünür. Ama işin derininde çoğu zaman kontrol ihtiyacı vardır. Çünkü kaos onun için sadece dağınıklık değildir, tehdittir. Bu yüzden olay ne kadar büyük olursa olsun, zihni önce duyguyu değil, düzeni toparlamaya gider. Bir kriz anında “Ne hissediyorum?” diye sormaz, “Bunu nasıl düzeltirim?” diye düşünür. İşte bu yüzden bazen en uç örneklerde bile, ortada bir felaket varken o hâlâ lekeyi, izi, düzeni düşünür. Bu bir duyarsızlık değil, yıllardır gelişmiş bir baş etme mekanizmasıdır. Çünkü bazı insanlar için kontrol kaybı, duygusal çöküş demektir. Bu yüzden hissetmekten önce düzeltmeye çalışırlar. Ama burada kritik nokta şudur: Sürekli düzen kurmaya çalışmak, aslında iç dünyadaki düzensizliği bastırma çabasıdır. Yani dışarıdaki temizlik arttıkça, içeride bastırılan duygu da büyür. Ve bir noktadan sonra kişi sadece eşyaları değil, insanları ve duyguları da “düzenlemeye” başlar. İşte orada ilişkiler zorlanır. Çünkü ...