Madde bağımlılığında en yıkıcı şey sadece fiziksel zarar değildir… zihnin yavaş yavaş gerçeklikten kopmasıdır. Başta sadece rahatlamak için kullanılan o madde, zamanla beynin tehdit algısını bozar. Artık ortada bir tehlike olmasa bile kişi sürekli tetikte hisseder. Sanki herkes ona bakıyor, arkasından konuşuyor, zarar verecekmiş gibi… Bu bir “karakter sorunu” değil, beynin alarm sisteminin bozulmasıdır. Bağımlılık, beynin özellikle dopamin sistemini altüst ederken aynı zamanda amigdala dediğimiz korku merkezini aşırı hassas hale getirir. Bu yüzden kişi en küçük bir bakışı bile tehdit olarak algılayabilir. Birinin fısıldaşması “kesin benim hakkımda konuşuyorlar” düşüncesine dönüşür. Telefonun çalması bile “başım belada” hissi yaratır. Ve burada en acı olan şey şu: kişi aslında korktuğunun farkındadır ama durduramaz. Çünkü bu paranoya, mantıkla değil sinir sistemiyle ilgilidir. Kişi yalnızlaştıkça daha çok düşünür, düşündükçe daha çok korkar, korktukça daha çok maddeye yönelir… ve bu bir...