İlişkilerde aşırı öfke çoğu zaman sadece sinirli bir karakter meselesi değildir. Çoğu zaman görülmeyen yaraların, bastırılmış kırgınlıkların, değersizlik hissinin, anlaşılmama acısının kontrolsüz dışavurumudur. İnsan bazen bağırdığı şey yüzünden değil, içinde yıllardır sustuğu şey yüzünden öfkelenir. Ama burada çok önemli bir çizgi var: Bir insanın yaralı olması, karşısındakini kırma hakkı vermez. Öfke anlaşılabilir olabilir ama zarar verici hale gelmesi kabul edilebilir değildir. İlişkide öfke kontrol bozukluğu olduğunda, mesele sadece sesin yükselmesi olmaz. Güven azalır, yanında diken üstünde hissetme başlar, kişi neye nasıl tepki geleceğini kestiremediği için kendi gibi davranamaz hale gelir. Bir süre sonra ilişki sevgi ilişkisi olmaktan çıkar, duygusal alarm sistemine dönüşür. Karşı taraf konuşmadan önce kelimelerini tartar, bir şey söylersem patlar mı diye düşünür, kendi duygusunu anlatmak yerine ortamı sakin tutmaya çalışır. İşte bu noktada ilişki yavaş yavaş eşitliğini kaybeder...