“सख्या, आयुष्य अनपेक्षित वळणावर आलं ना? मी कधी आयुष्याला सिरीयसली घेऊन आयुष्य डिस्कस करेल वाटलं नव्हतं. कालपर्यंत कॉलेजात भिरभिरणारी पावलं नोकरीच्या रूटीनमध्ये चक्क रुतू लागलीय. आपण स्वप्नांची दुनिया सजवू लागलो होतो. समंजस होतो पण डोळे उघडलेले नव्हते. दुनियेत पैसा कमवू लागलो, ठेचा लागू लागल्या, स्वप्न विकून पैसे विकत घेतले, स्वतःच्या वेळेची किंमत घेऊ लागलो, महिन्याला सॅलरी क्रेडिटचा मेसेज येऊ लागला आणि साला नाती पण कांद्याच्या टरफलासारखी उघडी पडून रडवू लागली… हा काळच माणसाला आयुष्यावर प्रेम का करू नये याची अगणित कारणं देऊ लागतो. आपण सत्य पाहत असतो आणि नाकारत असतो एकाच वेळी…” “अरे थांब थांब थांब! एवढं झालंय काय?” सख्याने विचारलं. “असं एकदाच काही होत नसतं ना. रोज काहीतरी घडतं आणि एका दिवशी माठातलं पाणी भरलं की घागर वाहणार. तसचं झालंय काहीसं! वाटतं आत्महत्या सोपी असते. त्या आत्महत्या करू पाहणाऱ्याच्या डोक्यात सुद्धा असच रोज काही ना काही साचत जातं. रोजचा दगड एकाच ठिकाणी आदळून पाझर फुटण्यापेक्षा त्या माणसाचं डोकं फुटून जातं. मग काय, जगाचा निरोप म्हणजे मुक्तता एवढंच समीकरण दिसू लागतं!” “लग...